Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2007 r. (sygn. akt I KZP 26/07)
24 września 2007
SÄ…d Najwyższy w Uchwale z dnia 20 wrzeÅ›nia 2007 r. (sygn. akt I KZP 26/07) rozstrzygajÄ…c zagadnienie prawne “czy osoba przesÅ‚uchiwana w charakterze Å›wiadka w postÄ™powaniu toczÄ…cym siÄ™ in rem o przestÄ™pstwo, którego popeÅ‚nienie może zostać jej zarzucone, zÅ‚oży faÅ‚szywe zeznania w tym lub innym postÄ™powaniu co do okolicznoÅ›ci zwiÄ…zanych z tym przestÄ™pstwem lub dziaÅ‚alnoÅ›ciÄ… przestÄ™pczÄ… w obawie przed grożącÄ… odpowiedzialnoÅ›ciÄ… karnÄ… – korzysta z prawa do obrony, jako osoba podejrzana (art. 6 k.p.k.), polegajÄ…cego na braku obowiÄ…zku dostarczenia dowodów na swojÄ… niekorzyść (art. 71 § 1 in fine k.p.k. - nemo se ipsum accusare tenetur);” stwierdziÅ‚, iż “Nie popeÅ‚nia przestÄ™pstwa faÅ‚szywych zeznaÅ„ (art. 233 § 1 k.k.) kto umyÅ›lnie skÅ‚ada nieprawdziwe zeznania dotyczÄ…ce okolicznoÅ›ci majÄ…cych znaczenie dla realizacji jego prawa do obrony (art. 6 k.p.k.)”. Lista aktualnoÅ›ci